مهراوه من

سلام

با پای عشق به تشیع پیکر شهدای گمنام در شیراز رفتیم...

چه شوری! چه حالی! قابل توصیف نبود زمانی که جوانهای نسل سوم ندای هیهات من ذله سر می دادند...

چقدر به دل می نشست نوای کجائید ای شهیدان...

چقدر می شد حس غربت را بانوای کجایی ای امام رهبر ما ...در درون صداها لمس کرد!

چقدر اشکان جا ماندگان از جنگ و نگاه حسرت آنها پر معنا بود.

چقدر زمانی که ذکر تلقین را می خواندند بدنها به خود لرزید!

با پای عشق رفتیم زمان برگشت پای عقل چقدر سخت برگشتیم!!!

یا حق                                                                                                       اللهم عجل لولیک الفرج